Het leven is als een treinreis. Je doet verschillende stations aan, telkens in de hoop je vaste bestemming te vinden. Soms lijkt het op 'een station waar het aangenaam vertoeven is' en schijnt het einddoel bereikt te zijn, maar dan vlucht je snel de trein weer in. Het komt je duur te staan als je niet goed naar de bordjes voorop de trein kijkt. Dit boek is het verslag van zo'n treinreis. Het is het verhaal van een jonge arts die van jongs af aan gekweld werd door het besef 'innerlijk dood' te zijn. Waar hij ook uitstapte, hij koos telkens verkeerde stations: in therapie (van Gestalttherapie tot reïncarnatietherapie); een praktijk als natuurarts; bij een oosterse sekte; bij een ogenschijnlijk christelijke beweging. Op zoek naar vrijheid raakte hij daarbij verstrikt in het occultisme en het new-agedenken. Hij kwam er uiteindelijk niet zonder kleerscheuren vanaf. Telkens was hij blij wanneer hij een volgend station naderde. Maar steeds vergat hij toch weer goed naar de bestemming op de bordjes te kijken. Daarop stond namelijk niet te lezen 'leven' en 'de weg en de waarheid', maar 'dood' en 'new age'. Op zijn levensreis ging hij zo een zekere ondergang tegemoet. Totdat zijn leven ging sporen met de weg naar het échte leven: Jezus Christus, dé weg en hét ware eindstation: de bron van levend water.
